...هرکی به گل دست بزنه

همیشه لازم نیست گل بچینی!
گاهی وقتها سرت را که خم کنی روی بوته گلها، بویشان هم که بیاید مست میشوی...
از همان معماهای کشف نشده کودکی ام است. هنوز همان بو را میدهند این گلها. و آن روزها خیلی فکر میکردم که این بو از کجا می آید! حالا میدانم حتما یک دلیلی باید داشته باشد دیگر، یک مولکولی، اتمی، ویروسی کوفتی زهرماری چیزی هست که میرود توی دماغت و با سلولهای دماغت ترکیب میشود و نهایتا شاید کلرید سدیم یا آب آزاد میشود + هورمونهای بوی خوب در مغزت و حس میکنی که بوی خوبی آمده! اصلا حالا ولش کن. درست است که همه چیز را از نظر علمی خیلی خوب تحلیل کردم! اما بگذار خیال کنیم من زیربنای علمی مسئله را که همانا ترشح هورمونهای بوی خوب در مغز است نمیدانم!

میگویم همیشه لازم نیست گل بچینی!

گاهی وقتها همینکه بوی گل بیاید کافی است. از همین بوهای خوب بی دلیل که از بچگی می آمد. دستت را که دراز کنی بچینی هم خارش میرود توی دستت هم هرچقدر زور بزنی که تر و تازه نگهش داری گل تا چند روز بعدش دوباره خشک میشود...
آدمها که این چیزها حالیشان نیست. مرده همینند که بچینند بگذارند توی جیب کتشان یا روی میز کارشان. بعد از چند وقت هم خار میرود توی دستشان، نه گلی روی بوته میماند نه روی میز کار نه توی جیب. همه حرام میشوند. هر وقت هم یک گلدان بخری که بخواهی با ریشه ببری و نگهداری کنی همچین پیتیکو پیتیکو پیتیکو از پشتت می آیند که ببینم ببینم چی داری؟ تا حواست پرت شد همه شاخه ها را میشکنند حرام میکنند...

زیرنویس: کم ندیدم آدمهایی که میگن پالپ فیکشن یه فیلم حوصله سربره. نمیدونم چرا؟ اما من اینطوری فکر نمیکنم. از این ویدئوهای پالپ فیکشن با برداشتهای شخصی خودم از مفهومی که قراره برسونن به مخاطب یه چندوقت میذارم این کنار...