!مرده شورم! را ببرند

صبح خیلی گشنه ام است...
به همین خاطر پشت ویترین کیک ها را هم نگاه میکنم. تا علاوه بر قهوه صبحگاهی! کیک هم بخرم. بعد یکیشان هست که خیلی توی چشم میزند... میکس بری! سه دلار اما! میگویی به جهنم حتما باید خیلی چیز خوبی باشد. کیک را میخری. بعد پای کامپیوتر مینشینی همانطور که داری خودت را برای Deadline های روزانه ات! آماده میکنی شروع میکنی به خوردن. بعد متوجه میشوی این کیک از نوع آن کیک هاست که همه سرو هیکلت و کیبورد و باقی چیزها را پر از خرده کیک میکند و بعدش باید خودت را حسابی بتکانی و انگشت بکنی لای کلیدهای کیبورد تا خرده کیک در بیاوری! بعد آرزو میکنی کاش میشد این کیک را اصلا نخریده بودم. یا شاید کاش اصلا تمام میشد. بعد یادت می افتد این همان کیکی است که وقتی خیلی گشنه بودی پشت ویترین انتخاب کردی... احساس میکنم داستان زندگی من یا خیلی کارهای زندگی ام یا شاید خیلی آدمهای دیگر داستان همین کیک خوردن است. هیچ وقت نشد مثل آدم! بتوانم از یک چیز لذت ببرم. به خاطر این نه از دست زندگی، نه از دست روزگار، نه حتی از دست احمدی نژاد! از دست خودم شاکی ام!

پی نوشت: یادم است یک مدت زمان کوتاه در آبجکت جی کار میکردم یک جاروی کوچکی بود که البته خیلی هم سفت نبود مثل جاروهای معمولی! برای خارج کردن ذرات بیسکویت از لای کلیدهای کیبورد استفاده میشد. یادم است رامتین که معرف حضور دوستان شریفی هست به این جارو میگف "حاچ خانوم". مثلا میامد تو میگفت حاچ خانوم اینجاست؟ لازمش دارم! الان که فکر میکنم میبینم این جارو جدا چیز به درد بخوری بود!