آزادی یا چاردیواری

سفر مرا به در باغ چند سالگی ام برد. و ایستادم تا دلم قرار بگیرد، صدای پرپری آمد. و در که باز شد. من از هجوم حقیقت به زمین افتادم... (مسافر- سهراب سپهری)

تو آدمی و آدم بودن تنها کاری است که میتوانی بکنی. فقط خودت هستی و خودت بودن تنها چاره ای است که داری. گاهی وقتها اسیری و اسارت کلمه ای بوده همیشه با بار منفی اما چندان هم که به نظر میرسد سخت نیست. یک چاردیواری است. با محدودیتهای یک چاردیواری. دایره امکانات محدود است. و حقیقت کوچک به اندازه همان چاردیواری. تنها مشکلت حسرت بیرون رفتن است از دیوارها. گاهی وقتها آزادی و حسرت نداری اما بیرون از تو دنیا چاردیوار نیست. هجوم صداست. هجوم آسمان. هجوم دریا. حجم آسمان و دریا زیاد است. در تو نمیگنجد. حقیقت مجموعه همه آن چیزی است که هست. حقیقت حرف نیست. فلسفه نیست. کتاب نیست. حقیقت عین عین همه دنیاست. حقیقت جاهایی است که تو حتی وقتی آزادی بهشان دسترسی نداری. هرچقدر بیشتر قدم میزنی و جلو میروی در فضای لایتناهی حقیقتت بزرگتر میشود. احتمال جنون را دست کم نگیر. انتخاب با خودت است. بمانی یا بروی. قید وسعت دریا و آسمان را بزنی و باز گردی به چاردیواری و حتی خودت را از حسرت آزادی هم محروم کنی. یا بمانی و از هجوم حقیقت به مرز جنون برسی. نهایتش این است که فقط آدمی و آدم بودن تنها کاری است که میتوانی بکنی. خودت هستی و چاره ای جز خودت بودن نداری... ظرفی که در آنی همیشه با تو کاری میکند که اختیارش زیاد با تو نیست. تنها یک اختیار داری. آنکه ظرفت را انتخاب کنی. آنکه بمانی یا بروی...