Saturday, August 22, 2009

بالا یه هاله نور و پایین یک هلو ... رقصی چنین میانه میدانش آرزوست


پی نوشت 1: دوستانی که مرا میشناسند اگر کامنت میگذارند لطفا با اسم خودشون کامنت بگذارند. کامنت بی نام گذاشتن یا نشانه ترس از پذیرفتن گفته ها و کرده های ماست یا نشانه ضعف شخصیت اجتماعی ما! واسه خودتون میگم. البته قصد توهین ندارم. کلا به نظرم کار ضایعیه! کسانی هم که نمیشناسند نام و نشانی، آدرس وبلاگی چیزی بگذارند!
پی نوشت 2: این زن صاحبخانه ما تا حالا دوبار آمده خانه مارو وقتی نبودیم تمیز کرده! این یه رقمش دیگه نوبره! خدا به داد شوهرش برسه!

8 comments:

حدیث said...

خیلی خوب اومدی :دی

میم. ح. میم. دال said...

ما نوکریم آبجی :دی

ناخدا said...

خوب بود
و اون پی نوشت اول، حرف دل ما هم بود

میم. ح. میم. دال said...

ما نوکریم حاجی :دی

نرگس said...

منو که می شناسی ؟ ها؟؟؟

نرگس said...

می گم حالا که رقصی چنین آرزو دارید... پس برقص تا برقصیم....!!! فعلا که یه ملتی دارن می رقصن...

نرگس said...

البته من اشتباه خوندم شما آرزو نداریدددد ولی فعلاااا رقصه اجباریه.....

میم. ح. میم. دال said...

بله اختیار دارید! کیه که شما رو نشناسه :دی