بعضی آدما خوبن. بعضی آدما هم شاید خودشون خیلی خوب نباشن اما خوبیو دوس دارن. بعضیا جزو هر دوتاشن. بعضیا عضو فقط یکیش. بعضیا هم عضو هیچکدوم! آدما همشون وانمود میکنن دسته اول و دوم کارشون بچه بازیه. اما وقعیت اینه که آدمای دسته آخر تعدادشون خیلی کمه... اینطوریه که زندگی فرصت لبخند واقعی رو از آدم دریغ نمیکنه... لبخندای واقعی جای خودشونو روی لب آدما پیدا میکنن. مثل آخر سینما پارادیزو. حالا اگر اون زیادی فیلمیه بیخیال... از فردا قاطی اتفاقای روزمره بیشتر دقت کن. اونوقت میبینی که بعضیاشون ارزش لبخند واقعی رو دارن... لبخندای واقعی رو دست کم نگیر. گاهی وقتا میتونن یه دنیا رو عوض کنن!
من؟
|
No comments:
Post a Comment