دری وری

مریض شده ام بد. دیروز همه اش تب و لرز داشتم. خلاصه از سوپ و شلغم و پرتقال و آب و هزار جور مایعات دیگر بستم به خودم که حالم امروز کمی بهتر شده. کل دیروز را به صورت تصادفی میخوابیدم و به صورت تصادفی از خواب بلند میشدم. همینطور هم تصادفی ساعت پنج صبح بلند شدم گفتم نیمه دوم بازی استقلال پرسپولیس را ببینم. مجری تلویزیون یوسفی داشت حرف میزد و به وضوح در صدایش نگرانی بود و مسابقه پیام کوتاه! طرفدار استقلال هستید یا پرسپولیس؟ همین یک روز که فکر میکنم هیچ کس طرفدار هیچ تیمی نبود حتما باید همین مسابقه برگزار میشد. بعدش صحبت با افشین قطبی که حس کردم واقعا ابعادش کوچکتر شده و خودش هم این را میداند. بعد هم یک آقای دیگر که حسم این بود که از امثال آن آدمهایی است که ابعادشان کوچک است اما این را نمیدانند! بعد هم بازی و تساوی. و تماشاچی ها که چند بار صدای یاحسین، میرحسینشان آمد و بعد هم گفتند تبانی و مزدک میرزایی که به طرز ابلهانه ای گفت تماشاچیان به تبانی بین "بازیکنان" دو تیم برای تساوی اعتراض میکنند که فکر نمیکنیم اینطور باشه! نکته خیلی جالب توجه دیگه حضور یک مشت آدم بود در استودیو که دور قطبی و یوسفی و اون یارو نشسته بودند و در و دیوار رو نگاه میکردند و به صورت واضحی حوصله شون هم خیلی سر رفته بود! من واقعا سوال دارم! هدف از حضور اینها چی بوده؟ یعنی وقتی آدم یک چنین چیزی رو میبینه به این نتیجه میرسه که شاید ما زیادی اینها رو جدی میگیریم. این برادران ما واقعا شاید از خیلی از کارهایی که میکنن هدف خاصی ندارن! دیدن اینها من رو یاد کلاس تاریخ و جغرافی و دینی و اینا میندازه که مجبور بودی مثل مجسمه بشینی حرف هم نزنی، هیچ کاری هم نکنی. یه حس اول مهری بد بهم داد این مریضی و دیدن این آدما با هم. یاد کلاس دینی افتادم بعد زنگ نماز که بوی گلاب نامرغوب و جوراب میومد توی کلاس! این هم یک مشت دری وری! مریضم دیگه. آدم مریض دری وری میگه!

----------------

پی نوشت: خیلی مسائل از دیدگاه خود آدم نسبت به خود و باقی مسائل ناشی میشه! و در ادامه قوره و مویز و اینا! من برخلاف استاد عزیزم معتقدم همه چیز خیلی هم فازی است!