انسان، واحد پول رایج در بازار سیاست

من نمیدانم این چه احساس مسوولیت غریب و ابلهانه ای است که قشر دانشجوی ما برای مردم مملکتمان دارند. اول خودمان را نماینده مردم میدانیم (میدانستیم!) بعد از زبان مردم حرف میزنیم. برای خاتمی و امثال خاتمی گلو پاره میکنیم و بعدش هم ده نمکی فیلم میسازد ملت باز از سر و کول هم میروند بالا که جیره خنده شان را از دلقک (جلاد) دربار با مضامین عرفانی آمیخته با لمپنیسم بگیرند. بعد نگاه میکنیم حرص میخوریم. اندکی به مردم فحش میدهیم، اندکی به ده نمکی. که این یارو چماق به دست بود و این حرفها... بعد میگوییم حالا ملت بروند هر غلطی خواستند بکنند بکنند ما دیگر غصه ملت را نمیخوریم. یک لحظه وایسا! مگر ملت از همان اولش از شما دعوت کرده بود که غصه اش را بخورید؟ فرض را گذاشته اید بر اینکه ملت گناه دارد و باید ما به فکرش باشیم؟ خودت گناه داری عمو... فکر زندگی خودت باش. کار سیاسی هم دوست داشتی با همه مخاطراتش بکنی بکن. اما بدان نماینده مردم کشور نیستی. سرنوشت مردم هم دست تو نیست. اگر آنقدر توانایی و امکانات یا اراده و انگیزه داری که سعی کنی توده مردم را با عقاید خودت آشنا کنی و جذب خودت بکنی و مخاطراتش را هم پذیرفته ای آفرین بر تو انسان کوشا و آزاده... اگر نه... امثال ده نمکی هم زبان ملت را بهتر میدانند، هم نیاز ملت را، هم امکاناتشان بیشتر است هم دایره آزادیشان بازتر، هم آنقدر که تو خیال میکنی پخمه و چماق به دست نیستند... بسیار هم زیرک و باهوشند... این را بپذیر و بدان که تو نماینده قشر خودت هستی. نه نماینده هیچ قشر محروم یا مظلوم یا ساکت دیگری... نه وجدان بیدار جامعه... نه هیچ کوفت و زهرمار دیگری... رگ خواب خودت هم جایی پیش خاتمی یا میرحسین یا کروبی یا قالیباف است... این حقیقت است که انسان واحد پول رایج در دنیای سیاست است. این طرفها این را خوب میدانند. طرف وسط خیابان جلویت را میگیرد کلی توضیح و اینها میدهد که ما برای جمعیت سبز باقالی ها! فعالیت میکنیم کارمون هم اینه میشه امضا کنی این رو نیاز داریم اینقدر امضا جمع کنیم تا حرفمون رو قبول کنند. در اقتصاد سالم (سیاست سالم) اینطور اتفاق میفته. در اقتصاد مریض بازاری (سیاست مریض بازاری) ما هم اونطوری!