خط خطی

یادم میاد خیلی وقت پیش یک جمله میخوندم درباره انقلاب یوگوسلاوی که یک نفر! گفته بود به این مضمون که: روزهای آخر قبل از انقلاب تفنگها همان تفنگها بودند، تانکها هنوز همان تانکها بودند... ما اما دیگر نه از تفنگها میترسیدیم نه از تانکها... حالا منظور این نیست که بگم که ما نشتیم لب گود به ملت میگیم برین لنگش کنید ها! منظور اینه که وقتی اتفاق میفته مثل همه چیزهای بزرگ دیگه هیچوقت زوری اتفاق نمیفته. به وقتش اتفاق میفته و وقتش هم همون وقتیه که همه خودشون دیگه میدونن! چه اونی که داره میره پایین و چه اون ملتی که دارن پیروز میشن... چیزی که به نظر میرسه اینه که در جنبش سبز ما حتی همین حالا هم خیلی ها هستند که از این چیزها نمیترسند! گاهی وقتها شوکه میشی از اینکه میبینی این حرکت چقدر همه چیز رو با هم درون خودش داره: صداقت، جرات، ذکاوت، اتحاد، ایمان... با خودم قرار گذاشته بودم، نه حالا... همون وقتی که از ایران خارج شدم. که اگر روزی شد برگردم ایران زندگی کنم اونطوری که میخوام و برنگشتم نامردم... حالا اینو میگم اینجا... اگر روزی شد برگردم و زندگی کنم با حداقلی از چیزهایی که میخوام و این کار رو نکردم، نامردم...